LES FEUILLES MORTES
Oh, je voudais tant que tu te souviennes
Des jours heureux où nous étions amis
En ce temps-là la vie était plus belle
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui.
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Tu vois, je n'ai pas oublié
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Les souvenirs et les regrets aussi.
Et le vent du Nord les emporte,
Dans la nuit froide de l'oubli.
Tu vois je n'ai pas oublié,
La chanson que tu me chantais...
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Les souvenirs et les regrets aussi,
Mais mon amour silencieux et fidèle
Sourit toujours et remercie la vie.
Je t'aimais tant, tu étais si jolie,
Comment veux-tu que je t'oublie?
En ce temps-là la vie était plus belle
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui.
Tu étais ma plus douce amie
Mais je n'ai que faire des regrets.
Et la chanson que tu chantais,
Toujours, toujours je l'entendrai.
C'est une chanson qui nous ressemble,
Toi tu m'aimais, moi je t'aimais
Et nous vivions, tous deux ensemble,
Toi qui m'aimais, moi qui t'aimais.
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment,
Tout doucement, sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Les pas des amants désunis.
C'est une chanson qui nous ressemble,
Toi tu m'aimais et je t'aimais
Et nous vivions tous deux ensemble,
Toi qui m'aimais, moi qui t'aimais.
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment,
Tout doucement, sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Les pas des amants désunis
Jacques Prévert
Ölü yapraklar
Hatırlamanı öyle çok isterdim ki
Arkadaş olduğumuz mutlu günleri
O zamanlar, hayat daha güzeldi
Ve güneş şimdikinden daha parlaktı
Kuru yapraklar kürekle toplanıyor
Görüyorsun, unutmadım
Kuru yapraklar kürekle toplanıyor
Hatıralar ve üzüntüler de öyle
Kuzey rüzgarı onları sürüklüyor
Nisyanın (unutmanın) soğuk gecesine
Görüyorsun unutmadım
Bana söylediğin şarkıyı
Kuru yapraklar kürekle toplanıyor
Hatıralar ve üzüntüler de öyle
Ama sessiz ve sadık aşkım
Hayata mütebessim ve minnettar
Seni öyle çok seviyordum, sen öylesine sevimliydin
Seni unutmamı nasıl istersin ?
O zamanlar hayat daha güzeldi,
Ve güneş şimdikinden daha parlaktı
Sen benim en sevgili aşkımdın,
Ama ben sadece seni üzdüm
Ve söylediğin şarkı
Her zaman, her daim, kulaklarımda
Bu bize benzeyen bir şarkı
Sen beni seviyordun, ben seni seviyordum
Ve birlikte yaşıyorduk
Beni seven sen, seni seven ben
Ama hayat ayırır sevenleri
Usulcacık, ses etmeden
Ve deniz siler kumsaldaki
Ayrılan aşıkların ayak izlerini
Bu bize benzeyen bir şarkı
Sen beni seviyordun, ben seni seviyordum
Ve birlikte yaşıyorduk
Sen beni seven, ben seni seven
Ama hayat ayırır sevenleri
Usulcacık, ses etmeden
Ve deniz siler kumsaldaki
Ayrılan aşıkların ayak izlerini
Jacques Prévert
Oh, je voudais tant que tu te souviennes
Des jours heureux où nous étions amis
En ce temps-là la vie était plus belle
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui.
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Tu vois, je n'ai pas oublié
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Les souvenirs et les regrets aussi.
Et le vent du Nord les emporte,
Dans la nuit froide de l'oubli.
Tu vois je n'ai pas oublié,
La chanson que tu me chantais...
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Les souvenirs et les regrets aussi,
Mais mon amour silencieux et fidèle
Sourit toujours et remercie la vie.
Je t'aimais tant, tu étais si jolie,
Comment veux-tu que je t'oublie?
En ce temps-là la vie était plus belle
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui.
Tu étais ma plus douce amie
Mais je n'ai que faire des regrets.
Et la chanson que tu chantais,
Toujours, toujours je l'entendrai.
C'est une chanson qui nous ressemble,
Toi tu m'aimais, moi je t'aimais
Et nous vivions, tous deux ensemble,
Toi qui m'aimais, moi qui t'aimais.
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment,
Tout doucement, sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Les pas des amants désunis.
C'est une chanson qui nous ressemble,
Toi tu m'aimais et je t'aimais
Et nous vivions tous deux ensemble,
Toi qui m'aimais, moi qui t'aimais.
Mais la vie sépare ceux qui s'aiment,
Tout doucement, sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Les pas des amants désunis
Jacques Prévert
Ölü yapraklar
Hatırlamanı öyle çok isterdim ki
Arkadaş olduğumuz mutlu günleri
O zamanlar, hayat daha güzeldi
Ve güneş şimdikinden daha parlaktı
Kuru yapraklar kürekle toplanıyor
Görüyorsun, unutmadım
Kuru yapraklar kürekle toplanıyor
Hatıralar ve üzüntüler de öyle
Kuzey rüzgarı onları sürüklüyor
Nisyanın (unutmanın) soğuk gecesine
Görüyorsun unutmadım
Bana söylediğin şarkıyı
Kuru yapraklar kürekle toplanıyor
Hatıralar ve üzüntüler de öyle
Ama sessiz ve sadık aşkım
Hayata mütebessim ve minnettar
Seni öyle çok seviyordum, sen öylesine sevimliydin
Seni unutmamı nasıl istersin ?
O zamanlar hayat daha güzeldi,
Ve güneş şimdikinden daha parlaktı
Sen benim en sevgili aşkımdın,
Ama ben sadece seni üzdüm
Ve söylediğin şarkı
Her zaman, her daim, kulaklarımda
Bu bize benzeyen bir şarkı
Sen beni seviyordun, ben seni seviyordum
Ve birlikte yaşıyorduk
Beni seven sen, seni seven ben
Ama hayat ayırır sevenleri
Usulcacık, ses etmeden
Ve deniz siler kumsaldaki
Ayrılan aşıkların ayak izlerini
Bu bize benzeyen bir şarkı
Sen beni seviyordun, ben seni seviyordum
Ve birlikte yaşıyorduk
Sen beni seven, ben seni seven
Ama hayat ayırır sevenleri
Usulcacık, ses etmeden
Ve deniz siler kumsaldaki
Ayrılan aşıkların ayak izlerini
Jacques Prévert
